We met one evening, and unexpectedly everything changed. Our connection felt natural from the very beginning. As we talked about our dreams and the future we wanted to build, hours passed like minutes. The very next day, we couldn’t wait to see each other again, so we made plans to meet for lunch—to continue getting to know one another. From that moment on, it all felt like this was something special, like it was meant to be. And it truly was.

Poznaliśmy się pewnego wieczoru, i nie spodziewanie wszystko się zmieniło. Nasze spotkanie, które od samego początku przyszło naturalnie. Gdy rozmawialiśmy o marzeniach i przyszłości, jaką chcielibyśmy stworzyć wtedy godziny mijały jak minuty. Następnego dnia nie mogliśmy się już doczekać, żeby zobaczyć się ponownie. Więc, umówiliśmy się na lunch — by kontynuować nasza znajomość . Od tamtej chwili wszystko wydawało się, ze, to będzie właśnie to. I tak się stało.

While on vacation in the Dominican Republic, I had no idea that a truly special surprise was waiting for me. I was walking along the beach, listening to the sound of the waves and enjoying the moment, completely unaware of what was about to happen. Suddenly, I turned around and saw Michael kneeling in front of me. The surprise was overwhelming, and my emotions were so strong that for a moment I couldn’t find any words. As he began to speak, recalling our shared moments and experiences, I felt like everything else around us stopped mattering. In that moment, it was just the two of us. Although so many thoughts were running through my mind, I remember one sentence most clearly, spoken by Michael: “Will you marry me?” Without a moment of hesitation, filled with emotion and happiness, I answered: YES.

Będąc na wakacjach na Dominikanie, nie miałam pojęcia, że czeka mnie wyjątkowa niespodzianka. Spacerując po plaży i wsłuchując się w szum fal i ciesząc się chwilą, zupełnie nie przeczuwając, co za moment się wydarzy. Nagle odwróciłam się i zobaczyłam Michała klęczącego przede mną. Zaskoczenie było ogromne, a emocje tak silne, że na chwilę zabrakło mi słów. Kiedy zaczął mówić, wspominając nasze wspólne chwile i przeżycia, poczułam, jak wszystko wokół przestaje mieć znaczenie. W tym momencie liczyliśmy się tylko my. Choć tyle myśli przeszło mi przez głowę, zapamiętałam jedno najważniejsze zdanie wypowiedziane przez Michała: „Czy zostaniesz moją żoną?”. Bez chwili zawahania, z ogromnym wzruszeniem i szczęściem w sercu, odpowiedziałam: TAK.