We met on Nowruz — a day of renewal that quietly transformed the course of our lives. It wasn’t lightning or a spark; it was something deeper. When we looked into each other’s eyes, there was a comfort so rare it felt like recognition. Ruth had never been seen the way Habib saw her that night — with a softness, an adoration, a sense of wonder that felt both startling and completely natural. Long after the other guests had gone home, we stayed together, sharing strawberries and conversation well into the night. It felt like time had opened a small door just for us, and neither of us wanted to close it. In the days that followed, choosing each other became an act of intention. Ruth took a leap, securing a new internship in Washington, D.C., and moving across the country so we could explore what this connection could become. It wasn’t easy, and it wasn’t simple — but it became the best summer of our lives, the season that changed everything. By the end of that summer, Habib knew he couldn’t imagine a life without her. He crossed the country for her, ready to build a future together and to stand beside her through the long, challenging, beautiful journey of medical school. What began as a feeling of quiet recognition has grown into years of devotion, courage, and joy. Every day together still carries some echo of that first night — the comfort, the wonder, the sense that we have found something rare and wholly ours. And it’s still the story we choose, again and again.

ما در شب نوروز آشنا شدیم؛ روزی که خود نماد تولد دوباره است و برای ما دریچه‌ای به دنیای تازه و شگفت‌انگیزی گشود. هیچ جرقه ناگهانی یا تصادفی رخ نداد؛ فقط احساسی آرام و عمیق در دل‌هایمان جوانه زد—احساسی که روت پیش از آن هرگز تجربه نکرده بود. نگاه حبیب، پر از مهر و شیفتگی، شعله‌ای در دل او روشن کرد، و قلبش با هر لحظه نزدیکی، بیشتر تسلیم می‌شد. وقتی مهمان‌ها رفتند، هنوز کنار هم ماندیم؛ نیمه‌شب با توت‌فرنگی در دست، از زندگی، رؤیاها و هر آنچه از عشق می‌دانستیم حرف زدیم. زمان انگار برای ما متوقف شد و جهان تنها به اندازه‌ی لمس دست‌ها و نگاه‌های ما معنا داشت. به زودی، انتخاب یکدیگر دیگر فقط یک حس نبود؛ یک تصمیم آگاهانه و پرشور شد. روت با شجاعت به واشنگتن دی‌سی رفت و حتی در آخرین لحظه کاری پیدا کرد تا فرصتی واقعی برای ساختن این عشق داشته باشیم. آن تابستان، پر از روزهایی بود که قلب‌هایمان را به هم گره زد و زندگی‌مان را برای همیشه تغییر داد—آغاز داستانی که هیچ پایانی نداشت. در پایان تابستان، حبیب می‌دانست که زندگی بدون روت، خالی و بی‌روح خواهد بود. او دوباره از دل کشور آمد تا در کنار روت، در مسیر دشوار و درخشان دانشکده پزشکی، همراه و همدل باشد. آن حس نخستینِ آرامش، شناخت و شعف، امروز به سال‌ها عشق سرشار، استقامت بی‌پایان و شادی‌های کوچک و بزرگ تبدیل شده است؛ داستانی که هر روز با دل‌های پرشور، دوباره انتخابش می‌کنیم.