Anke het nooit verwag dat 'n gewone dag by die Vryburg-tennisklub haar lewe sou verander nie. Sy was op kliniese rotasie, ver van die huis, gefokus op haar werk en haar drome. Maar toe sy hom sien — Schalk, met sy songebrande gesig en rustige oë — het iets in haar stil geword. Hy was 'n boer, diep gewortel in die land. Sy hande het gewys hy werk hard, maar sy stem het sag gepraat. Hulle het begin gesels, en van daardie oomblik af was daar ’n vonk wat net sterker geword het. Dae het verander in weke, en besoeke het ritme gekry — op sy plaas tussen die vee, of by haar huis met koffie en lag. Schalk het haar verstaan sonder woorde. Sy het veilig gevoel in sy teenwoordigheid, asof die wêreld ’n bietjie stadiger beweeg as hy naby is. Vir Anke was dit nie ’n flitsende romanse nie. Dit was eg. Stil. Standvastig. Ware liefde. En in haar hart het sy geweet — Schalk was die liefde van haar lewe. Schalk, aan die ander kant, het van die eerste oomblik af geweet dat Anke anders was. Haar lag het lig gebring na plekke in hom wat hy lankal toegesluit het. Daar was geen twyfel nie: sy was vir hom, en hy was vir haar. Hulle liefde het soos die seisoene gekom — natuurlik en vol belofte. Op 'n laatmiddag, met die son wat rooi streep teen die horison trek, het Schalk gekniel, met 'n ring in sy hand, en met ’n sagte glimlag gevra: “Anke, sal jy met my trou ?” Sy het geweet. Dit was die regte tyd. Die regte man. En sonder twyfel het sy ja gesê.