Somewhere between fate, luck, and a little cosmic mischief, two souls found their way to each other. They met one sunny afternoon in a quiet New York café. What began as a simple coffee turned into hours of conversation and a feeling that they had known each other far longer than a day. Second date–jazz club in Lower Manhattan sealed it. Mher got there early, a little nervous, hoping it would be special. Before Anna arrived, she accidentally sent him a video meant for a friend, showing off her outfit. Somehow, he felt like it was for him. Later that night, in a little bar in Soho, they shared stories about their lives, and made an incredible discovery. Years ago, Mher had taken a photo of Anna's family’s restaurant in Gyumri. In the background was a picture of her grandfather. She wasn’t sure why he had her grandpa’s photo in his phone, neither was he. Along the way, they uncovered many more little signs from universe. Like how they both moved to New York City on the exact same day. And how, for three years, in three different places in New York, the window in Anna's apartment unknowingly faced the window of the place Mher lived just a year before — like the universe kept them close, even before they met. What were the odds? Over the next couple years, they kept asking that question. Maybe it was chance. Maybe it was fate. Or maybe it was something stronger — something that pulled them across continents and time to find each other. And now that they have, they're holding on forever.

Ինչ-որ տեղ ճանապարհին, ճակատագիրն իրար բերեց երկու հոգու։ Նրանք հանդիպեցին մի արևոտ օր՝ Նյու Յորքի մի հանգիստ սրճարանում։ Սովորական սուրճը դարձավ երկար զրույց, ծիծաղ ու մի զգացողություն, որ իրար ճանաչում էին շատ ավելի վաղ, քան այդ օրը։ Երկրորդ հանդիպումն ամեն ինչ տեղը դրեց՝ Մանհեթընի մի ջազ ակումբում։ Մհերը շուտ էր եկել, մի քիչ նյարդային, հույսով, որ այս երեկոն ինչ-որ բան կնշանակի։ Մինչ Աննան կհասներ, նա պատահաբար Մհերին ուղարկեց տեսանյութ՝ նախատեսված ընկերուհու համար, որտեղ ցույց էր տալիս իր հագուստը։ Ինչ-որ կերպ, Մհերին թվաց՝ դա հենց իր համար էր։ Ավելի ուշ, նույն երեկոյան, Սոհոյի մի փոքրիկ բարում, նրանք կիսվեցին իրենց պատմություններով ու բացահայտեցին մի շատ տարօրինակ բան։Աննան չէր հասկանում՝ ինչու է իր պապիկի նկարը Մհերի հեռախոսում։ Մհերը՝ նույնպես: Հետագայում նրանք նկատեցին էլի շատ փոքր նշաններ տիեզերքից։ Օրինակ՝ որ երկուսն էլ Նյու Յորք էին տեղափոխվել հենց նույն օրը։ Եվ որ երեք տարի շարունակ, Նյու Յորքի երեք տարբեր վայրերում, Աննայի բնակարանի պատուհանը նայում էր այն պատուհանին, որտեղ Մհերը ապրել էր մեկ տարի առաջ — ասես տիեզերքը նրանց իրար մոտ էր պահում, դեռ մինչև հանդիպելը։ Պատահականությո՞ւն էր արդյոք։ Հաջորդ մի քանի տարիներին նրանք շարունակ իրենց տալիս էին այդ հարցը։ Գուցե պատահականություն էր։ Գուցե ճակատագիր։ Կամ գուցե մի բան ավելի ուժեղ, որը նրանց տարավ մայրցամաքների ու ժամանակի միջով՝ իրար գտնելու։ Եվ հիմա, երբ գտել են իրար, նրանք պահում են դա — ընդմիշտ։